Gooi & Vecht Historisch

Detail Foto

Detail Foto

BestandsnummerSAGV032.5
Itemnummer11607
BetrokkenenJacq Stevens, Fotograaf
Ontwikkelingsstadiumglasnegatief Zwart-wit
Vorm1 foto
Overige opmerkingenVoor meer informatie over het gebruik van de gegevens op de site, zie onze copyright pagina.
Archiefvormer/ArchieftitelFoto´s uit archief fotograaf Jacques Stevens
ArchiefdienstStreekarchief Gooi en Vechtstreek te Hilversum

Annotaties

De Gooi- en Eemlander

De houtdraaister op het zoekplaatje van vorige week (nr. 396) is de ’Larense’ kunstenares Christine Langerhorst, meldt Siem L.. In eerste instantie kwam Ruud van O. uit Nederhorst met een andere naam, die van Maria van Kesteren. ,,Ik ben houtdraaier en bestuurslid van Radius, de Nederlandse vereniging van Houtdraaiers. Ik heb de foto van houtdraaister gezien en vermoed dat het Maria van Kesteren is.” Siem L., oud-journalist van De Gooi- en Eemlander, kan echter met zekerheid zeggen dat het Christine Langerhorst is. Hij nam daarvoor contact op met de kunstenares, die in Frankrijk verblijft. ,,Yes, die foto is van mij aan de draaibank toen ik net voor mezelf begon in Laren, waarschijnlijk najaar 1962”, meldde Langerhorst aan L.. ,,In Laren werkte ik toen ik 24 was ongeveer anderhalf jaar in een voormalig bakkerijtje aan de Kopjeskampen.” L. heeft uitgezocht dat dit de ’broodslijterij’ van Bernard Tonus aan de Kopjeskampen 2 (op de hoek met de Torenlaan) moet zijn geweest. ,,Ik heb in een driejarige leerperiode, zoals dat bij het oude Gildewezen gebruikelijk, een fantastische tijd gehad bij de Utrechtse meesterdraaier, Henk van Trierum. Die had aan de Lichte Gaard zijn atelier met winkel en die winkel had een grote aantrekkingskracht, niet alleen voor mij, maar voor menig houtliefhebber die daar met de neus tegen de etalageruit al die prachtige houtsoorten kon bewonderen. Niet alles was even kunstzinnig, maar hij gebruikte wel het mooiste hout ter wereld en het vakmanschap straalde ervan af! Bij mijn houtkeus ga ik uit van wat de boom in zich heeft door de vervormingen, kleuren, ziektes etc. Uiteraard kocht ik mijn materiaal ook bij Van Dijk de befaamde houthandel-zagerij in het hart van Laren.” Daarna woonde en wekte Langerhorst vele jaren in Utrecht. Domtoren ,,Eerst in een werfkelder aan de Oude Gracht en vervolgens vlak onder de Domtoren in de Servetstraat met in de kelder het atelier en de winkel boven. Daarna verhuisde ik met mijn man die architect was, naar een ondertoren van een molen aan de Kromme Mijdrecht.” Later vertrok de familie weer naar Utrecht en daar werd later het atelier ‘Hart voor Hout’ in de Wittevrouwenstraat 42 opgericht, schrijft L.. ,,Houtkunstenaars uit binnen- en buitenland hebben daar geëxposeerd. En op de befaamde Utrechtse Kunstmarkt op het Janskerkhof had Christine steevast een kraam. Toen verhuisde ze deels naar Zuid Frankrijk.” Kasteeltje Langerhorst: ,,Daar ging mijn man in l’Isle en Dodon een kasteeltje opbouwen en zo mogelijk in oude stijl restaureren. Zelf bleef ik nog lang in Utrecht en nu mijn man overleden is, zie ik me voor de haast onmogelijke taak gesteld om het kasteeltje te verkopen. Het is helaas nooit af gekomen, dus staat het te koop. Maar mensen zoeken in deze tijd alleen nog maar comfortabele woningen.” Vanaf 2001 start Christine, aldus L., na een 4-jarige studie haar praktijk als hypnotherapeut. Zij meldt: ,,Ik heb me gespecialiseerd in het werken met moeders voor onder anderen autistische kinderen www.moedersgenezen.nl. Fantastisch werk waar ik nu ook over schrijf; mijn boek daarover verschijnt hopelijk nog dit jaar. Mochten er nog mensen zijn die me zoeken voor mijn werk: ik woon in de wijk Oog in Al.”
Aanvulling op veld Alles door sagv1 op 27 sep 2018 om 13:07:36

De Gooi- en Eemlander

Donald de M. reageert nog op zoekplaatje 396. „Wij hebben houtkunstenares Christine goed gekend”, schrijft hij. „Mijn vrouw en ik ontmoetten elkaar in 1965 in de radiostudio en trouwden in het jaar erop. Wij zijn geenszins traditie-mensen, maar het idee elkaar een huwelijkscadeau te geven, zoals mijn ouders dat deden in 1927, was wel inspirerend. Ik heb een vihuela laten bouwen voor mijn bruid - zangeres Sonja Bernd’t - en van haar kreeg ik een zo begeerde grote houten kandelaar. We kwamen in contact met Christine, die we troffen in haar atelier - een volstrekt bezaagselde werkruimte - onderin een Utrechtse kademuur. Een kleine, frêle, bescheiden kunstenares in een zeer stoffige stofjas, die uit loodzware hompen hout de mooiste objecten creëerde. De kandelaar werd prachtig. Een kleinere volgde. En toen werden we ook nog verliefd op haar eieren: schitterende gladde grote en kleine objecten met gaten en kieren; gemaakt van verschillende houtsoorten en met onverwachte kleurschakeringen. Een feest voor het oog, luidt het cliché! Nog steeds kijken wij met onverholen genoegen naar die aanwinsten van een halve eeuw geleden.”
Aanvulling op veld Alles door sagv1 op 25 sep 2018 om 11:27:20

Plaats een annotatie

Velden met een zijn verplichte velden.